Trítla mín heitin

Trítla kom til mín sumarið 2006. Hún var þá um 6 mánaða og ég gleymi aldrei deginum þegar ég og Kristín fórum útá flugvöll til að ná í hana. Hún var auðvitað í algjöru sjokki eftir flugferðina og þorði ekki að koma útúr búrinu sínu. Mér leist nú ekkert á blikuna þetta fyrsta kvöld en hún þurfti bara einn dag til að bræða hjarta mitt. Þvílíkt yndi sem þessi hundur var. Hún kom með mér í vinnuna og var ljúf sem lamb og afskaplega þolinmóð og góð. Einstaklega glöð og góð við alla. Ég á margar góðar minningar um hana Trítlu mína. Hún var stundum alger trúður og alveg frábær mörg uppátækin hennar. Hún gat stundum verið alveg svakaleg dramadrottning og sýndi þá alveg frábæra takta, einsog að skríða meðfram veggjum ef hún vildi ekki fara út í rigningu eða kulda. Fróða og Trítlu kom til að byrja með afar vel saman, kúrðu saman og léku sér og Fróði passaði vel uppá hana. En þegar Trítla eltist slóst upp á vinskapin, en að mér óvitandi hafði Trítla byrjað að sýna fyrstu einkenni veikinda sinna. Þessi lífsglaði hundur sem elskaði allt og alla varð sífellt óöruggari og fór svo að hún var orðin hrædd við ókunnuga. Ég kenndi Fróða um þetta, sem var farinn að haga sér öðruvísi gagnvart henni, og ákvað að best væri að senda hana til að búa með systur minni í Danmörku. Þar átti hún nokkra góða mánuði og fyllti heimili hennar af gleði. En smátt og smátt fór hún að missa heyrn og sjón. Ég gleymi því aldrei þegar systir mín hringdi í mig og tjáði mér að Trítla væri með vatnshöfuð eða hydrocephalus, vatn þrýsti á heilann hennar og olli henni miklum verkjum í baki og höfði. Það var sorgardagur og einungis 3 vikum síðar var ákvörðun tekin í samráði við dýralækni að svæfa hana Trítlu, þar sem kvalir hennar voru orðnar óbærilegar. Það var alveg ofboðslega erfitt að missa hana Trítlu mína, en ég er þakklát fyrir að hún hafi verið hluti af mínu lífi, þó einungis stutta stund. Nú dvelur litli engillinn minn á himnum og liggur eflaust í kjöltunni á Guði og fær klór bak við eyrun.

Trítla, blítt var brosið þitt, sem lék um varir þínar
og blikið í augum þínum
Glöð í öllum þrengingum,

sársauka og ótta.

Svo margt þú vildir kenna mér um gleðina og lífið.

Þó í fyrstu ég væri þrjósk og þver,

þá eftirá ég skildi.

Bjarta blíða brosið þitt,

nú leikur á vörum mínum.